Waarom zijn we bang om fouten te maken?

“Ik weet dat fouten maken menselijk is maar toch ben ik bang om in mijn werk fouten te maken. En als ik toch een fout maak, kan ik hier nog dagen over piekeren.”

Is deze uitspraak herkenbaar voor je?

Voor mij in elk geval wel. Het helpt mij niet echt om tegen mezelf te zeggen dat iedereen wel eens fouten maakt. Want dat weet ik heus wel. Er is nog iets anders aan de hand in mijn hoofd als het aankomt op het maken van fouten. Wat dat is deel ik in dit artikel.

 

Waarom ben ik zo bang om fouten te maken?

Laatst las ik ergens dat onze angst om fouten te maken niet zozeer gaat over het fouten maken zelf, maar dat we vooral bang zijn om in de ogen van anderen onderuit te gaan. Volgens mij zit daar een kern van waarheid in. Je weet wel dat “fouten maken mag” maar dat neemt de angst voor het oordeel nog niet weg.

Als ik kijk naar mijn eigen pogingen om fouten te vermijden, komt dat vaak voort uit een verlangen om mijzelf in te dekken voor het oordeel van anderen. Vooruitdenken wat anderen kunnen vinden van wat ik maak, doe of ben.

Ik ben dus niet zo zeer bang voor het maken van de fout zelf.  Ik ben vooral bang voor het oordeel van een ander over mijn eventuele onvolmaaktheid.

Achter de schermen voelt fouten maken veel minder beladen

Maar dat is niet in alle gevallen zo. Achter de schermen voelt fouten maken namelijk veel minder beladen.

Als ik een typefout maak in een tekst, dan heb ik de mogelijkheid deze aan te passen voordat ik op publiceren klik. Ik maak een fout, ik herstel de fout, niks aan de hand.

En als ik nooit op publiceren klik dan doe ik soms niet eens de moeite om de fout te herstellen.

Ik heb mijzelf ook wel eens een luie perfectionist genoemd. Ik wil alles heel graag heel goed doen, foutloos zelfs, maar ergens ontbreekt het mij aan de energie om alles tot in de puntjes te perfectioneren. Dat leidt wel meer dan eens tot pittige innerlijke conflicten met mijzelf.

 

Je weet wel dat je fouten mag maken, maar…

Een fout krijgt voor mij dus pas lading op het moment dat de fout open en bloot op straat ligt. Daar waar iemand er over kan oordelen, iets over kan zeggen of denken. Als dat oordeel namelijk negatief is dan voelt dat als een afwijzing op mij als persoon.

Dat ik dat wil vermijden, is heel verklaarbaar. Als mensen zijn we zo ingesteld dat we er alles aan doen om afwijzing te vermijden. Want een afwijzing kan er toe leiden dat je buiten de groep valt. En hoewel dat vroeger tot gevaarlijke situaties kon leiden, is dat tegenwoordig niet meer het geval. Maar daar heeft ons syteem weinig boodschap aan.

Op het moment dat ik mijzelf toestemming geef om fouten te maken, houd ik onvoldoende rekenig met de angst die schuilgaat onder het maken van fouten. Namelijk de angst om afgewezen te worden en daarmee buiten de groep te vallen.

 

Een andere kijk op fouten maken

De veiligheid voelen om fouten te maken, gaat dus verder dan jezelf toestemming te geven om fouten te maken. 

Enerzijds draait het om de realisatie dat jij niet je fouten bent. Dat een fout niet gekoppeld is aan je waardigheid als persoon. 

Anderzijds, hebben we een omgeving nodig die de veiligheid biedt om fouten te maken. Een omgeving waarin we wegbewegen van de illusie dat alles altijd foutloos moet zijn en meer toebewegen naar het kunnen omarmen van onze fouten. 

Wat ging er goed?
Wat had beter gekund?
Welke lessen trekken we hieruit voor een volgende keer?

 

Heb jij het gevoel dat jouw perfectionisme je meer kost dan oplevert? Maar weet je niet wat je moet doen om je situatie te veranderen? Ik denk graag met je mee wat jou verder kan helpen in je loopbaan.

Laat hieronder je gegevens achter om een vrijblijvend kennismakingsgesprek in te plannen.

 

Wil je naar aanleiding van dit artikel graag een kennismakingsgesprek inplannen of heb je een andere vraag? Laat het mij weten door het formulier hiernaast in te vullen.

1 + 8 =

Pin It on Pinterest

Share This